DOJRZEWANIE - ZAPIS PROCESU

masa szamotowa, 2025

Projekt podejmuje temat procesu dojrzewania artystycznego, przedstawionego
poprzez rzeźbę ceramiczną oraz rejestrację procesu jej powstawania w formie wideo. Realizacja składa się z dziesięciu obiektów tworzonych na kole garncarskim
i intuicyjnie deformowanych w trakcie pracy z materią.

Rzeźby zostały wysuszone, lecz celowo nie będą nigdy wypalone -
- ich forma stanowi jedynie chwilowy zapis procesu, kadr zatrzymany w czasie.
Kluczowym elementem pracy jest koncentracja na działaniu,
zmianie i nietrwałości, które towarzyszą twórczemu rozwojowi.
Wideo uzupełnia realizację, dokumentując relację pomiędzy
ciałem, gestem a materiałem.

Dokumentacja wideo:
Godek Oliwia Dojrzewanie - zapis procesu

JAK UGRYŹĆ REGIONALIZM?

projekt inspirowany kulturą i dziedzictwem materialnym Podkarpacia

masa szamotowa, szkliwo, kalka, wypał w piecu elektrycznym w 1200°C, 2025

Projekt podejmuje próbę twórczej reinterpretacji regionalizmu poprzez
ceramikę użytkową. W ramach realizacji powstała kolekcja
modułowych kafli naściennych. Znajdujące się na nich motywy
odwołują się do tradycyjnych form zdobniczych,
w szczególności haftu karpackiego i makatki, traktowanych jako
nośniki pamięci oraz elementy zanikającej kultury ludowej.

Pracę nad projektami kafli rozpoczęłam od książki Duchonova M., Haftujemy,
z której korzystałam przy odwzorowywaniu siatek i wzorów krzyżykowych
stanowiących podstawę ostatecznych projektów.

Moim celem było nie tylko zachowanie materialnych i niematerialnych śladów przeszłości, lecz także nadanie im nowego kontekstu w formach współczesnego designu. Realizacja stanowi refleksję nad znaczeniem regionalnej tożsamości
w kontekście współczesnej sztuki użytkowej.

IMPRESJA

masa szamotowa, wypał w piecu gazowym w 1200°C, 2025

Powstawanie pracy polegało na intuicyjnym tworzeniu reliefu na powierzchni
czystego płata gliny, co pozwoliło mi zbudować swobodną i ekspresyjną wypowiedź
opartą na analizie mojej wrażliwości artystycznej. Realizacja eksploruje tematykę abstrakcji organicznej, odwołując się do struktur i rytmów znanych z natury,
często przenikających do form tworzonych przez człowieka.

Elementy mozaiki zostały wypalone bez szkliwa, co podkreśla surowość materiału
oraz uwydatnia naturalną fakturę i kolorystykę gliny.

Praca jest próbą odnalezienia równowagi między organicznością natury
a przestrzenią i formą w obrębie obiektu ceramicznego, ukazując jednocześnie
proces twórczy jako centralny element ekspresji artystycznej.

ODBICIE

masa szamotowa, wypał w piecu na drewno w 1300°C, 2024

Seria rzeźb stanowi refleksję nad relacjami międzyludzkimi oraz sposobem,
w jaki obraz naszej tożsamości może odbijać się w ludziach nam bliskich.
Prace zadają pytania o możliwość współistnienia,
wzajemnego zrozumienia i tworzenia więzi.

Poprzez symboliczne, proste formy seria eksploruje napięcie między bliskością
a oddaleniem, porozumieniem a zaburzeniem, jednocześnie zastanawiając się,
czy obecność drugiego może funkcjonować jak lustro naszej własnej tożsamości.

ŚLAD WSPÓLNOTY

masa szamotowa, szkliwo, wypał w piecu elektrycznym w 1200°C, 2024

Rzeźba jest refleksją nad znaczeniem wspólnoty i codziennej pracy,
a także nad sprzecznościami, które mogą w nich zaistnieć -
- od napięć po poczucie bezpieczeństwa i przynależności.
Obiekt przedstawia zebrane „jabłka” - symboliczne owoce pracy rąk ludzkich.
Elementy zostały wytoczone na kole garncarskim i ułożone
w wiklinowym koszu, który podczas pierwszego wypału spalił się,
pozostawiając po sobie jedynie odciśniętą strukturę
jako ślad przeszłości i niewypowiedzianej więzi.

Poprzez tę formę chciałam uchwycić znaczenie codziennej, często niezauważonej
pracy członków społeczności, która składa się we wspólne chwile i wspomnienia.
Chciałam podkreślić, że nawet drobna pomoc czy wysiłek, choćby niewygodny
w danym momencie dla jednostki, wzmacnia wspólnotę
i pozwala razem cieszyć się owocnym czasem.

OKNO

masa szamotowa, angoba brązowa, wypał w piecu na drewno w 1100°C, 2023

Praca nawiązuje do motywu rozpadu i przemijania, inspirowanego wiejską architekturą, która z upływem czasu ulega zniszczeniu i stopniowo zostaje przejęta przez naturę. Ceramiczne „okno” zbudowane jest z geometrycznych modułów,
które jednocześnie konstruują i dezintegrują przestrzeń rzeźby.

Układ form symbolizuje kruszenie się struktury - przejście od porządku do chaosu,
od ludzkiej kontroli do organicznego procesu natury. Realizacja stanowi refleksję
nad cyklicznością, siłą przyrody oraz estetyką wynikającą ze współistnienia
i przenikania świata ludzkiego i naturalnego.
Forma okna, tradycyjnie rozumiana jako granica między wnętrzem a zewnętrzem,
w tej pracy staje się symbolem zmiany, zanikania i nieustannego procesu transformacji.

KOKON I

masa szamotowa, szkliwo wypał w piecu elektrycznym w 1200°C, 2024

Deformacja i świadoma destrukcja są w mojej praktyce narzędziami pozwalającymi zarówno nabrać dystansu do własnej pracy, jak i pogłębić relację z nią.
Przypadek, niedoskonałość i intuicyjny gest otwierają mnie na nowe rozwiązania
oraz sprzyjają budowaniu osobistego języka wypowiedzi.

W pracy Kokon I podejmuję próbę zatrzymania w glinie momentów intymnych
i emocjonalnych. Interesuje mnie możliwość zakodowania w ceramice
śladu wewnętrznych przeżyć oraz uczynienia z formy nośnika tożsamości.
Realizacja stanowi początek długofalowego poszukiwania
relacji pomiędzy ciałem, emocją i materią.